Zit er aan zee zout in de lucht?

Zoals we allemaal weten is de winter een slechte tijd voor onze carrosserie, omdat het strooizout metaal aanvreet. Niks aan de hand als dat metaal verstopt zit onder een laklaag, maar waar het bloot komt, gaat het onder invloed van het zout sneller roesten. Als er aan zee zout in de lucht zit, moet dat eveneens tot carrosserieproblemen leiden. De vraag is dus: zit er aan zee zout in de lucht?
In zeewater zit veel zout, zo’n 35 gram per liter. Maar als we zeewater verwarmen, verdampt het water en blijft het zout achter. Dat is trouwens de klassieke manier om zout te maken: breng zeewater in ondiepe poelen en laat het in de zon verdampen. Het Île de Ré, aan de Franse Atlantische kust, is beroemd om zijn ambachtelijk zeezout. Het water verdampt, maar het zout niet, dus is regen niet zout, ook al ontstond hij uit verdampt zeewater.
Is het verhaal over sneller roestende wagens aan de kust dan een spookverhaal?
Niet helemaal. Misschien is het u zelf al overkomen dat u na een dagje strand thuiskomt en merkt dat uw huid zout smaakt, ook al bent u niet in het water geweest. Misschien was er zelfs een bleekwit zoutlaagje zichtbaar op uw huid of in uw haar.
Zeewater verdampt, en dan is het resultaat zuiver H2O, maar dat is niet de enige manier waarop zeewater in de lucht terechtkomt. Er is ook nog zoiets als stuifwater. In de branding spat water op, en een sterke wind kan rechtstreeks druppels van een golftop afblazen. Als die druppeltjes klein genoeg zijn, kunnen ze een heel eind meegevoerd worden op de wind. Deze keer gaat het niet om chemisch puur water, maar gewoon om zeewater, inclusief alle erin opgeloste stoffen. In die druppels zit met andere woorden zout. Als ze ergens landen en verdampen, blijft dat zout achter.
Of dat voor moderne auto’s nog veel verschil maakt, is weer wat anders. De laklagen zijn zo sterk, ook aan de binnenkant van de carrosserie, dat zout nog nauwelijks een kans krijgt. De tijd dat Franse auto’s berucht waren als roestbakken, ligt al enkele decennia achter ons. Vroeger werd de verf op een auto gespoten, en dan waren er altijd onbereikbare plaatsen, maar tegenwoordig gaan ze in een dompelbad en is álles bedekt. Bovendien is het staal zelf ook beter geworden.
In de ijskap van Groenland hebben onderzoekers cilinders uitgeboord, die ze laagje per laagje onderzoeken. De grenzen tussen de samengeperste sneeuwlaagjes van elke winter zijn redelijk goed te onderscheiden, een beetje zoals de jaarringen in een boom. Je kunt zo jaar per jaar in de tijd terugwandelen. Het laagje van het jaar 79 ziet wat grijzer: as van de Vesuvius die dat jaar Pompeď verwoestte. Ook andere vulkaanuitbarstingen zijn in de boorkern terug te vinden. En zout. Het ene jaar al meer dan het andere. Veel zout wijst op een stormachtige winter. Dan is er immers aan de kust meer water opgespat en zijn er meer druppeltjes kilometers diep het binnenland van Groenland in gevoerd. Op die manier is het weer van Groenland te reconstrueren!