Waarom jouw kat niks voelt voor koekjes

Misschien probeerde je je kat al eens te verleiden met een stukje wafel. Grote kans dat ze je aankijkt alsof je een spruitje voor haar neus zwaait. Niet omdat ze kieskeurig is (oké, misschien een beetje), maar omdat katten suiker simpelweg niet kunnen proeven. Voor hen smaakt suiker ongeveer even spannend als kraantjeswater.
Shutterstock 1027322383

Het kapotte zoet-gen

Jij herkent zoet dankzij twee genen: Tas1r2 en Tas1r3. Samen zorgen ze voor een receptor die de boodschap ​“zoet!” aan je brein doorgeeft zodra suiker je tong raakt. Maar bij katten ontbreekt er een flink stuk uit dat Tas1r2-gen. Daardoor kan hun lichaam de zoetreceptor niet maken. Het gen bestaat dus nog wel, maar werkt niet meer: het is een ​‘pseudogen’, een soort handleiding waar cruciale pagina’s uit verdwenen zijn.

En dat is niet alleen zo bij huiskatten. Ook tijgers en cheeta’s dragen exact dezelfde genetische ​‘knip’, wat erop wijst dat dit verlies al lang geleden plaatsvond.

Wat kwam eerst?

Waarom verdween die zoetgevoeligheid? Katten zijn strikte carnivoren. Voor een roofdier dat leeft op eiwitten en vetten heeft suiker proeven weinig nut, waardoor het zoet-gen waarschijnlijk gewoon overbodig werd en verdween. Maar misschien was het net omgekeerd: misschien zorgde het verdwijnen van het gen ervoor dat katten nog uitgesprokener vleeseters werden. Wetenschappers weten nog niet zeker wat eerst kwam.

Wat ze wél weten: katten kunnen dan weer dingen proeven die wij niet kunnen proeven. Ze kunnen bijvoorbeeld het stofje ATP proeven. ATP is de drager van energie en komt in alle levende cellen voor. Het zit ook in vers vlees, al breekt het snel af na de dood van een prooidier.

Geen dessertdief

Je hoeft je dessert of zoete snacks dus niet te bewaken tegen je kat. Niet omdat ze braaf is, maar omdat ze het maar niets vindt. Voor haar is de regel simpel: als het geen vlees is, is het niet interessant.

Bronnen:

katsmaakproevenzoetgenen